źródło zdjęcia: Waldemar Porębny

Witam wszystkich po dłuższej przerwie. Spowodowana ona była zmianą pracy. Już nie jestem w Chinach ale temat „chiński” jeszcze pociągnę w co najmniej dwóch artykulikach. Obiecałem to przecież na łamach naszego forum i niegodnym byłoby słowa nie dotrzymać.

Jako pierwszy będzie „Jungle Bar – cz. 2” a później sprawozdanie z muru chińskiego. Może jeszcze później wrzucę coś na ruszt kuchni chińskiej.

Cóż tu się rozpisywać: „Jungle Bar cz. 2” to nic innego jak pożegnanie z Chinami. Pożegnanie z różnymi odczuciami: od niechęci wyjazdu do chęci poznania innego kraju (czy też krajów) i zasmakowania innej pracy. Taki los jaki wybór – do końca nie wiadomo czy słuszny i czy się powiedzie. No!! Ale dość filozofowania. W tym artykuliku opiszę tylko moje pożegnanie nie z Chinami ale z grupa przyjaciół, z którymi wiele barowych wieczorów spędziłem. Pochodzą oni z różnych krajów i prezentują różne zawody i poglądy: od nauczycieli języka angielskiego, pracowników firm, managerów firm aż do tych, którzy prowadzą swoje własne interesy. Największą grupą są nauczyciele języka angielskiego. Rynek pracy dla nich jest wręcz nieograniczony i zapewne dlatego jest ich najwięcej. Świetni kompani do rozmów w barze przy piwie ponieważ w ten sposób mogłem szlifować i dalej uczyć się angielskiego. Cechuje ich wręcz nieograniczona cierpliwość do tłumaczenia zasad właściwych wypowiedzi. Najczęściej wywodzą się z Anglii, Szkocji i Nowej Zelandii. Australijczycy są niechętnie zatrudniani ze względu na bardzo silny akcent. Do baru regularnie przychodziło (i są na fotkach)dwóch Australijczyków. Jednego zrozumieć można było „normalnie” natomiast drugi zafascynował mnie swoja angielszczyzną ponieważ praktycznie nic nie rozumiałem co do mnie mówi. Nie przejmowałem się tym jednak bo nawet Anglicy kazali powtarzać sobie jego wypowiedzi. Potraktowałem to jako wyzwanie i z nim właśnie najwięcej w barze „rozmawiałem”. Oprócz nacji, o których wspomniałem do baru przychodzili oczywiście chińczycy, amerykanie, Ukrainiec , Austriak, Niemiec lub dwóch, Chorwat, Szwajcarka i może jeszcze inni ale wymieniłem całą „stałą” grupę. Na moje pożegnanie, ogłoszone zresztą w lokalnej gazecie dla cudzoziemców, stawiła się dzielnie cała „stała” grupa. Przyszli też inni zachęceni anonsem w gazecie, że będzie serwowana za darmo polska wódka i piwo. Aby słowo pisane ciałem się stało zakupiłem w miejscowym Carefurze niezbędna ilość butelek Wyborowej z „zapasem” na poprawiny. Wieczór był chyba udany bo w barze zostało, ze względu na niewłaściwą pracę błędnika, „na przenocowanie” kilka osób, jedna udała się w objęcia Morfeusza na ławce przed barem (błędnik zadziałał widocznie natychmiast po wyjściu z baru) a jedna, wysoce nieostrożna, postanowiła dojechać do domu skuterkiem i wylądowała na pogotowiu bo skuterek złośliwie się podczas jazdy przewrócił raniąc nieco skuterzystę.

Cóż tu się rozpisywać: pooglądajcie sobie kilka fotek.

Waldemar Porębny

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: L.W.

Do Sankt Petersburga przyleciałam z grupą dyrektorów szkół późnym, styczniowym popołudniem.

Znaleźliśmy się nad brzegami skutej lodem Newy. Przeczuwaliśmy, że obok wypełnianej misji będzie to jedno z najsilniejszych wrażeń podróżniczych, bo wiąże się ono z Puszkinem i Mickiewiczem, z Balzakiem i Dostojewskim, z Błokiem i Witkacym.

Sankt Petersburg założony w 1703 roku przez cara Piotra Wielkiego, to miasto zbudowane na wodzie, po dziesięciu latach stało się stolicą imperium rosyjskiego. Zyskało sławę jednego z najpiękniejszych miast Europy, położone nad Newą, którą spina ponad 700 mostów, nazywane jest często Wenecją Północy.

Ciekawi miasta, rozpoczęliśmy prawie zaraz zwiedzanie. Niedaleko hotelu Moskwa, gdzie zamieszkaliśmy wznosi się ławra Aleksandra Newskiego, miejsce pochówku wielu wybitnych artystów, kompozytorów i architektów. Są tu groby kompozytorów Michaiła Glinki, Piotra Czajkowskiego, Modesta Musorgskiego, Nikołaja Rimskiego – Korsakowa, poety Iwana Kryłowa, pisarza Fiodora Dostojewskiego. Sam klasztor ufundował Piotr I w miejscu, gdzie w 1240 r. książe Aleksander Newski pobił Szwedów. Za zwiedzanie grobów pobierana jest opłata.

Poruszaliśmy się główną arterią miasta Newskim Prospektem, wzdłuż której podziwialiśmy różnorodność wspaniałych budowli: barokowy pałac Stroganowa, klasycystyczny sobór Kazański, z wysoką 80 metrową kopułą i masywnymi kolumnami z różowego granitu, secesyjny Dom Książki, neobarokowy pałac Biełosielskich – Białozierskich, Gostinyj Dwór – największy bazar Petersburga, Pałac Aniczkowski – zimową rezydencję carów i wiele innych. Przy przechodzeniu na drugą stronę kilkupasmowej ulicy, nawet na zielonym świetle, bardzo trzeba uważać, bo kierowcy nie respektują żadnych przepisów drogowych.

Wszystkich nas zachwyciła Cerkiew Spas – na – Krowi. Powstała w miejscu, gdzie zabito cara Aleksandra III w 1881 r, otwarta po 20 latach konserwacji w 1998 r. Wspaniałych pięć kopuł, a także 7000 m2 mozaiki zdobiącej cerkiew, liczne misterne detale czynią budowlę iście bajkową.

Następnego dnia, zaraz po śniadaniu udaliśmy się autokarem na wycieczkę po tym niesamowitym mieście. W trakcie zobaczyliśmy najważniejsze zabytki miasta. W pewnej odległości na wschód od centrum miasta, w dzielnicy Smolny olśnił nas sobór Smolny i budynki monastyru, zaprojektowane przez Rastrellego, a ufundowany przez carową Elżbietę, w którym chciała osiąść po zakończeniu panowania. Obok mogliśmy zobaczyć Instytut Smolny, kiedyś Instytut Panien Szlachcianek, stąd Lenin dowodził zamachem stanu i tutaj w czasie rewolucji mieszkał i pracował. Minęliśmy Kawiarnię Literacką, związaną z Aleksandrem Puszkinem, najwybitniejszym poetą rosyjskim. Stąd Puszkin wyszedł na pojedynek z d’Anthesem w 1837 r. Bywali tu także Fiodor Dostojewski i Michal Lermontow.

Podziwialiśmy z autokaru Nabrzeże Pałacowe z majestatyczną architekturą. Uwagę zwraca 407 metrowa fasada Admiralicji. Dominuje złocona iglica z wiatrowskazem w formie fregaty. Jest ona symbolem miasta.
Złota kopuła Sobóru św. Izaaka, na pokrycie której zużyto 100 kg złota, góruje nad eleganckimi fasadami domów na nabrzeżu Newy. To jedna z największych świątyń świata.

Na Placu Dekabrystów stoi posąg Piotra I, z dedykacją „Piotrowi Pierwszemu Katarzyna Druga”. Wykuwał go przez 12 lat francuski rzeźbiarz Etienne Falconet z jednego granitowego bloku. Dzięki poematowi epickiemu Aleksandra Puszkina posąg nazywany jest Jeźdźcem Miedzianym.

Następnie pojechaliśmy na Wyspę Wasiljewską, największą w mieście spośród 40 wysp i wysepek. Przywitały nas ceglaste kolumny rostralne, dawne latarnie morskie, ozdobione dziobami okrętów. Cztery ogromne postacie u podstawy symbolizują rosyjskie rzeki: Newę, Wołgę, Dniepr i Wołchow. Obok znajduje się Muzeum Marynarki Wojennej z alegorycznym bogiem mórz Neptunem ze świtą.

Są tu instytucje naukowe. Tutaj mieliśmy okazję zobaczyć główne budynki Akademii Nauk i Uniwersytetu Petersburskiego, które mieszczą się w barokowym gmachu długości ponad 400 metrów zwanego Dwanaście Kolegiów. Tutaj studiował Lenin, a wykładał w swoim czasie chemik Dymitr Mendelejew oraz fizjolog Iwan Pawłow. Przed kolegiami stoi pomnik wszechstronnego geniusza Michaiła Łomonosowa.

Pieszo przez most, przy 18 – stopniowym mrozie doszliśmy do twierdzy Pietropawłowskiej, będącej pierwszą budowlą miasta wzniesioną na Wyspie Zajęczej na rozkaz cara Piotra I Wielkiego. Tutaj najcenniejszym zabytkiem architektonicznym jest Sobór Piotra i Pawła, ze złoconą 122 metrową iglicą, zwieńczoną aniołem z krzyżem. Znajdują się tutaj groby carów z dynastii Romanowów, a dobudowana kaplica grobowa jest miejscem pochówku wielkich książąt zastrzelonych przez bolszewików w 1919 r, a także wielkiego księcia Włodzimierza, który zmarł na emigracji w 1992 r. Naszą uwagę zwracały żyrandole, kolumny z imitacji marmuru i barokowe arcydzieło – ikonostas wykonany z drewna, złocony, zamknięty łukiem triumfalnym.

Po opuszczeniu twierdzy, skrzypiąc butami na śniegu, kolejnym mostem przeszliśmy przez Newę, zdążając do zabytkowego krążownika Aurora, gdzie opędzając się od handlarzy futrzanych czapek i kawioru wykonaliśmy kilka zdjęć. Nie do wiary, że tak dawno, odpowiadając na lekcji historii o wybuchu rewolucji październikowej, niezależnie od stopnia przygotowania fakt, że krążownik dał sygnał do szturmu na Pałac Zimowy znany był każdemu. Dzisiaj mogliśmy go zobaczyć.

Następnego dnia pojechaliśmy z wizytą do Szkoły nr 226 im. Adama Mickiewicza. Przed szkołą stoi pomnik naszego wieszcza. Gdzież jeszcze są ślady Mickiewicza? Znał je dobrze Jarosław Iwaszkiewicz, który pisał:
…„Plac sztuk i Michajłowski Ogród. Rok 1828 – 1829 spędził Mickiewicz w Petersburgu w pełnym rozkwicie młodości. Przy tym placu oddychał pełnią życia, twórczości, oglądał się na tylko co stworzone Sonety krymskie, Sonety erotyczne, Konrada Wallenroda, Czaty, Trzech Budrysów – wszystko w tonacji majorowej. Tu mijały najpełniejsze, najradośniejsze chyba dni pana Adama. Na tym placu i na tej ulicy mówił po francusku, a siostrzenica Puszkina drwiła, że miał bardzo zły akcent, tu wsadzał Szymanowską do dworskiej karety, kiedy jeździła do Zimowego Pałacu na lekcje, których udzielała Wielkiej Księżnej Marii, najmłodszej córce Mikołaja I.

Pierwszy przyjazd Mickiewicza w 1824 r, po straszliwej powodzi, na rok przed rewolucją dekabrystów, odcisnął się w naszej literaturze takim utworem, jak Ustęp Dziadów Część III, utworem bardzo osobliwym i całkowicie z Petersburgiem związanym. Wiersze są obrazkami północnej stolicy.

Tutaj Puszkin czytał Mickiewiczowi swój poemat Połtawa”…

Zwiedzana szkoła liczy 480 uczniów, trzy oddziały szkoły podstawowej i piętnaście szkoły średniej. Właśnie tutaj odbywa się nauczanie języka polskiego. Miło nam było zobaczyć w gabinecie polonistycznym: plansze z polską gramatyką, gazetki ścienne, gdzie między innymi umieszczono portrety Jana Pawła II, Wisławy Szymborskiej, a także biblioteczkę z polskimi książkami.

Dyrektorzy poznańskich szkół wykazywali duże zainteresowanie pracą szkoły noszącej imię naszego wieszcza. Pytaniom nie było końca. Dotyczyły one organizacji szkoły, sposobu finansowania, udziału rodziców w życiu szkoły, zajęć pozalekcyjnych, trudności kadrowych.

Nas pytano, czy w polskich szkołach jest język rosyjski, czy wiemy kim był Puszkin, czy znamy literaturę rosyjską?
Po wizycie w szkole wszyscy uczestnicy spotkania przejechali do Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej. Czekał na nas Minister Pełnomocny Rzeczypospolitej Polskiej w Sankt Petersburgu, Konsul Generalny Eugeniusz Mielcarek. W kilkunastominutowym wystąpieniu podkreślił związki Petersburga z Polską. Między innymi powiedział:
„…Petersburg – słowo i miasto magiczne. Powstało z niczego, siłą myśli, woli i energii Piotra I. 300 lat to w historii świata okres bardzo krótki.

Trzy wieki istnienia Petersburga związane są ściśle z losami Polski i Polaków – dramatem narodu polskiego, który utracił na 123 lata swoją niepodległość wolą i agresją zaborców. W epoce tej była więc rosyjska stolica wielkim świadkiem tragedii Polaków, którzy dzielili swoje nieszczęścia z rosyjskimi współbraćmi. Ale to właśnie tutaj dojrzewał talent Adama Mickiewicza, rozkwitały Jego przyjaźnie i tu prowadził pracę…”

Po pracowicie spędzonym dniu zjedliśmy kolację w lokalnej restauracji miejskiej, którą umilił nam rosyjski zespół folklorystyczny wokalno – muzyczny. Po kolacji podziwialiśmy zabytki Petersburga – spacer wzdłuż rzeki Mojki, obok bajecznie prezentujących się carskich pałaców, imponującej cerkwi Spas-na Krowi, wystawnych rezydencji arystokratów i malowniczych XIX wiecznych nadbrzeżnych kamienic.

Sobotę przeznaczyliśmy na zwiedzanie Ermitażu – jednego z najsłynniejszych muzeów świata. W wielu budynkach zgromadzono tutaj niezwykłe zbiory. Największe wrażenie robi barokowy Pałac Zimowy z niezwykłymi Salami Reprezentacyjnymi Bartolomeo Rastrellego. Zachwyciła nas Sala Pawilonowa ze słynnym pawim zegarem Jamesa Coxa, będący własnością księcia Potiomkina.

Carowie nie szczędzili wydatków na dekorowanie publicznych miejsc, które miały symbolizować siłę i bogactwo carskiej Rosji. Niewyobrażalne wprost są zbiory muzealne. Zgromadzono tutaj scytyjskie złoto, antyczne wazy, perskie srebro, meble i szaty cesarskie ( ponad 300 strojów Piotra l ), kolekcje malarstwa europejskiego z dziełami Rafaela, Michała Anioła, Leonarda da Vinci, Tycjana, Rubensa, Rembrandta, Gauguina, Matissa, Picassa i wielu, wielu innych znanych malarzy.

Tu mogliśmy obejrzeć: dzieła Leonarda da Vinci Madonna Litta i Madonna Benois, wiele dzieł Rembrandta: Ofiara Abrahama, Flora, Zdjęcie z krzyża, Powrót syna marnotrawnego, Gauguina Ea Haere Ia Oe.

Szczególnie chętnie przebywaliśmy w salach, gdzie zgromadzono dzieła impresjonistów i kubistów: Henri Matiesse Taniec, Muzyka, Czerwony pokój, Arabska kawiarnia, Picassa – Wizyta, Absynt, Akt w draperii, Martwa natura z czaszką, Kobieta z wachlarzem, Driada, Trzy kobiety, Kompotierka, waza z owocami i kieliszek, Kobieta z mandoliną, Fabryka w Horta de Ebro, Butelka Pernod, Instrumenty muzyczne Moneta Kobieta w ogrodzie, Most Waterloo we mgle, Van Gogha Kobiety z Arles, Chaty w Auvers.

Mogliśmy ujrzeć skopiowane na płótnie freski Rafaela. Kolekcja doprawdy imponująca.

Budzi podziw elegancki Plac Pałacowy, pośrodku którego stoi kolumna Aleksandra I, zwycięzcy Napoleona, największy wolno stojący pomnik świata, zwieńczony brązowym aniołem z krzyżem depczącym węża.

W niedzielę odbyliśmy całodniową wycieczkę w okolice Petersburga ze zwiedzaniem zespołów pałacowo – parkowych w Carskim Siole i Pawłowsku. Przebogaty pałac w Carskim Siole, położony wśród wspaniałych parków i ogrodów zachwyca bogactwem i wyrafinowaniem architektonicznym. Imponującą fasadę 300 metrowej długości zdobią liczne atlanty, kolumny, pilastry i dekoracyjnie obramowane okna. Zwiedzającym udostępniono 20 sal reprezentacyjnych, w tym Bursztynową Komnatę, wyłożoną kryształowymi lustrami i złoconymi rzeźbami Salę Wielką, wystawę pałacowych mebli i przedmiotów artystycznych. Zbudowany przez Katarzynę Wielką pałac w Pawłowsku również zachwyca swoim czarem i przepychem. Zgromadzono tutaj niezwykłą ilość francuskiej porcelany, gobelinów, mebli i obrazów. Największa w pałacu jest Sala Tronowa, w której dzisiaj podziwiać możemy naczynia z 606-częściowego złoconego serwisu. Udostępnione również do zwiedzania są umeblowane prywatne apartamenty carskie, Sala Rycerska, Sala Grecka, Włoska, Salon Wojny, Pokoju i wiele innych.

Po licznych zniszczeniach w czasie II wojny światowej w ciągu 50 lat przywrócono obu pałacom dawną świetność.

Wieczorem, po kolacji chętni udali się do Pałacu Lodowego, postawionego przez Szwedów na zamarzniętej Newie. Tutaj można było skosztować rosyjską wódkę w kieliszkach z lodu.

W poniedziałek jeszcze tylko drobne zakupy i powrót do domu samolotem Polskich Linii Lotniczych z międzynarodowego lotniska Pułkowo 2 oddalonego od centrum miasta 17 km.

W Sankt Petersburgu doznaliśmy ze strony Rosjan wyjątkowej życzliwości, a ta krótka podróż była dla wielu z nas niezwykłym przeżyciem podróżniczym. Pomimo mrozu byliśmy niestrudzeni w oglądaniu tego niezwykłego miasta. Zobaczyliśmy najciekawsze miejsca i zabytki. Nie udało się nam w Kazańskim Soborze, podczas wieczornej mszy posłuchać jednego z najwspanialszych chórów cerkiewnych, wybrać się na spektakl w Teatrze Maryjskim, zobaczyć tryskających fontann w czasie białych nocy. Może innym razem…

L.W.

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: Waldemar Porębny

Aby urozmaicić nieco moje wywody postanowiłem napisać co nieco o tym, gdzie mieszkam I jak częściowo spędzam swój czas. Co prawda strona nasza nie jest blogiem ale w zasadzie Grzegorz nie narzuca nam żadnych granic wypowiedzi. Najwyżej stwierdzi, że się nie nadaje I albo nie opublikuje albo wytnie.

O pracy nie będę pisał. Firma, dla której pracuję dała mi wolną rękę co do wyboru mieszkania. Szukałem więc za pośrednictwem agencji wynajmu z moją nieocenioną asystentką przy boku. Muszę przyznać, że proponowano mi najprzeróżniejsze mieszkania: niektóre wyglądały jak meliny właśnie opuszczone przez biesiadników I zwolenników tutejszych wyskokowych trunków. Niezbyt apetyczne. Pokazywano mi również nieprzeciętnie wielkie apartamenty – ale kto miałby je sprzątać???? No I dla jednej osoby nie warto. W końcu wybrałem – na 5 piętrze, nowoczesny, wygodny I czysty bo całkiem nowy. Ciekawostką jest bezpieczeństwo: otóż całe osiedle jest otoczone murem I monitorowane kamerami. Prowadzą do niego tylko trzy bramy ze szlabanami I ochroną. To jest pierwsza przeszkoda w dotarciu do domu. Drugą przeszkodą są drzwi wejściowe na klatkę schodową – na kartę magnetyczną – nie ma karty? nie wejdziesz. No I trzecią przeszkodą jest winda – również na kartę magnetyczną – nie masz karty to nie pojedziesz. Później pozostaje sforsowanie własnych drzwi zwykłym juz kluczem. Osiedle jest bardzo ładne – pełne zieleni posadzonej nie pod sznureczek ale w zakola. Żadnych kątów prostych zarówno dla dróg wewnętrznych, chodników jak I zieleni. Środkiem sączy się rzeczka z pięknymi zakolami I wodnymi kaskadami. Latem oddali do użytku basen osiedlowy – oczywiście kształtów obłych ale proszę nie szukać żadnych skojarzeń !!!!

W pobliżu mam sklep typu zielonogórskiego Carrefoura więc da się tam wszystko kupić bez znajomości chińskiego.

Najważniejsze jednak jest to, że w sierpniu zeszłego roku otwarto bar, którego współwłaścicielem jest Anglik. Bar – to znaczy pub o nazwie Jungle Bar. Nie muszę chyba nikomu mówić jak ucieszyła mnie ta inwestycja – można sobie każdego wieczorka pójść I zimnego piwka się napić. Sporo ludzi I miła atmosferka. Załączam do tego fotki do oglądnięcia. Sprzedają na kredyt I na pieniądze więc nie trzeba się martwić, że gdy kieszeń pustkami trąci a pić się chce to nie można…. Właśnie można. Do baru mam tylko 400 kroków więc z zamkniętymi oczami można tam dotrzeć.

Oczywiście nie znaczy to, że nie ma innych barów. Są ale nie w pobliżu. Jest ich wystarczająco dużo ale na opisywanie ich po kolei strata czasu… Choć opowieści sączyć bym mógł różne bo chyba wszystkie, choć z wierzchu, poznałem.
No to by było tyle tytułem zmiany tematów.

Pozdrawiam z Chin I za zdrowie naszych internautów piwko w Jungle Bar dziś wypiję.

Waldemar Porębny

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: Waldemar Porębny

No tak…. Skoro powiedziało się A to należy powiedzieć B…. Na dodatek niektórzy weszli mi na ambicję „podłechtując” za artykuliki.

Tym razem więc będzie Pekin. Byłem tam dwa razy. Tak samo zresztą jak na Wielkim Murze ponieważ wypad do stolicy Chin nieodłącznie musi wiązać oba te kierunki turystyczne. Ostatnio wyczytałem w internecie, że chińskie linie lotnicze należą do jednych z namniej punktualnych. Całkowicie się z tą tezą zgadzam. Za pierwszym razem samolot z Szanghaju do Pekinu opóźnił start o 7 (siedem) godzin !!!!!! Być może gdybym był na terminalu to dałoby się jakoś przeżyć ale niestety trzymali nas cały czas na bocznym pasie. Pierwsze dwie godziny przeszły ok, później jednak zaczęły płakać dzieci, później chińczycy zaczęli domagać się jedzenia (świętość w Chinach, o której będę jeszcze pisał) a na koniec pewna dowcipna rodzina z Francji domagała się podania wina – i , ze zdziwieniem, dostali co natychmiast wykorzystałem dołączając się do zamówienia i w miłym towarzystwie, popijając winko czas już mijał mile. Potem poszło jak spłatka. Niektórzy nawet żadali natychmiastowego uwolnienia z samolotu. Jak widzicie więc, podróż już na początku zaczęła trącić przygodami. W międzyczasie kilkakrotnie dzwoniłem do hotelu cały czas potwierdzając rezerwację. Głupio byłoby przyjechać i nie mieć noclegu. Przylot nastąpił, z oczywistych względów, późną nocą, potem taksówka i poszukiwanie hotelu. W drodze z lotniska, Pekin przywitał mnie rzęsistą ulewą z piorunami. Niektóre ulice stały się prawie całkowicie nieprzejezdne. Kierowca taksówki pomimo, że miałem chińską nazwę hotelu i ulicy, nie potrafił go znaleźć. Dobrze, że miałem telefon i recepcjonista hotelu poprowadził kierowcę do celu. Hotel okazał się OK ale śniadania podawane są tylko na styl chiński więc smakosze kuchni europejskiej nic zjadliwego nie znajdą….. no, oprócz jajek na twardo ale bez chlebka. O kuchni chińskiej będę pisał osobno.

Internet zachwalał lokalizację hotelu i wcale się w tym nie mylił. Dobry z niego gość. Zakazane Miasto było zaledwie 15 minut piechotą, więc na drugi dzień po chińskim śniadanku wybrałem się tam. Ku mojemu zaskoczeniu, przed kasami biletowymi nie kłębiły się tłumy – po 10 minutach stania kupiłem bilet. Bez problemu, bo instrukcje były po angielsku a i obsługa coś niecoś dukała.

Chodząc po Zakazanym Mieście, na początku można dostać małego rozczarowania. Trzy olbrzymie place z wielkimi pałacami i pozamykanymi bocznymi budynkami. Tylko niektóre były otwarte wystawiając nieco eksponatów. Nic co by powaliło z nóg. Jednak najwspanialsza część była przede mną. Wspominałem wcześniej o pałacach – otóż przewodnik (książkowy – nie żaden tam ludzki…) powiedział, że jest to część oficjalna i reprezentacyjna. Natomiast w drugiej części, z malutkimi uliczkami, ciasną zabudową mieszkali pozostali „członkowie” Miasta – Panowie, urzędnicy itp… Są tam również dwa parki cesarskie – jeden bardzo spokojny i stonowany z drzewami sosnowymi o przeróżnych kształtach, z historią konkubiny cesarskiej utopionej przez zawistnych w studni na cesarskim zapleczu, i drugi z wiekowymi cyprysami (chyba..) i skalnymi tworami. Całość naprawdę godna i warta oglądnięcia jednak ludzi jak „mrówków” pełno. Oglądnięcie wszystkiego, wraz z piwkiem na dworze Cesarza zajęło mi cały dzień tak, że po powrocie pod wieczór pozostała mi tylko wizyta na uliczce przedziwnych dań i rajd po barach. Jeśli chodzi u uliczkę dziwnych dań to skusiłem się tylko na skorpiony, kokony jedwabników i konika morskiego. Na czarne żuki, szarańczę czy inne stawonogi jakoś zabrakło mi apetytu. Zobaczycie je zresztą na fotkach.

A bary są zupełnie OK – zlokalizowane w dwóch czy też trzech miejscach w Pekinie – pełne różnorodności, turystów i zabawy prawie do rana – warto i polecam. Jakby co to służę adresami. O innych uciechach nie będę wspominał bo nie przystoi….

Na drugi dzień byłem na obiektach olimpijskich ale o tym opowiedzą już tylko zdjęcia.

Trzeci dzień to Mur Chiński, który doczeka się osobnej opowieści.
Pozdrawiam.

Waldemar Porębny

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: Waldemar Porębny

Wszyscy, którzy już trochę mnie znają wiedzą, że swojego czasu byłem w Afghanistanie. Aby odrobinę rozszerzyć wiedzę o tym kraju obiecałem cykl artykulików dla naszej wirtualnej społeczności. Tym razem chciałbym opisać moje dwa wypady do pięknej Doliny Pandżiru gdzie znajduje się grobowiec legendarnego już wojownika o wolność tego kraju – Masuda Alunada Szaha zwanego krótko Masudem. Najpierw jednak poniżej krótka notka o nim zaczerpnięta z Wikipedii:

Masud Ahmad Szah (pers. احمد شاه مسعود ur. 1 września 1953 w Jangalak, prowincja Kapisa, zm. 9 września 2001) – wybitny afgański dowódca wojskowy i polityk, zwany Lwem Pandższiru, z pochodzenia Tadżyk. Syn oficera królewskiej armii afgańskiej.

W pierwszej połowie lat 70. studiował na politechnice w Kabulu, gdzie związał się z młodymi rewolucjonistami muzułmańskimi. Po przewrocie komunistycznym w Afganistanie był jednym z komendantów partyzanckich, dowodzący siłami mudżahedinów w dolinie Panczsziru w czasie wojny afgańskiej. Wsławił się bohaterską postawą podczas obrony doliny przed wojskami rządowymi i radzieckimi, wykazując się nieprzeciętnymi zdolnościami dowódczymi i cechami charakteru, co przysporzyło mu przydomek Lwa Pandższiru. Należał do Stowarzyszenia Muzułmańskiego, pozostając pod duchowym i politycznym wpływem Burhanuddina Rabbaniego. W 1992 dowodził wojskami mudżahedinów, które zajęły Kabul.

Minister obrony oraz wiceprezydent kraju w rządzie Rabbaniego. Zwolennik liberalnego kursu politycznego i demokratycznego państwa opartego na fundamencie islamskim.

Od 1994 walczył na terenie Afganistanu przeciw talibom, a po utracie Kabulu i opanowania większości kraju przez nich, został w 1996 r. dowódcą wojskowym Sojuszu Północnego, broniącego ostatniego wolnego terytorium w północno-wschodniej części kraju. Organizował zasadzki, akcje zbrojne. Sprawcami jego zabójstwa było dwóch Arabów podających się za dziennikarzy. Ładunek wybuchowy ukryli w kamerze. O zlecenie zamachu oskarżana jest Al-Kaida, która 2 dni później przeprowadziła ataki na World Trade Center i Pentagon. Niektóre tropy wskazują też na rosyjskie lub pakistańskie służby specjalne. Obecnie Masud jest czczony jako narodowy bohater i wielki patriota.

A teraz do rzeczy. Cofnę się jednak jeszcze wcześniej w moich wspomnieniach – do bytności w Iraku. Miałem tam szczęście poznać ekipy telewizyjne z TVP, TVN i Polsatu. Ta sama „iracka” ekipa TVN odwiedziła Kabul za czasów mojej tam bytności. Nie muszę dodawać, że takie znajomości owocują w różne możliwości wyjazdów do ciekawych miejsc. Tak też się stało w Afghanistanie: udało mi się z nimi dwukrotnie wyjechać „w kraj”. Pierwszy raz to była właśnie Dolina Pandżiru a drugi to wyprawa do innej doliny, gdzie Talibowie zniszczyli doszczętnie największe na świecie posągi Buddy.

Tym razem jednak Dolina Pandżiru – był to tylko jednodniowy wypad zwykłym, wynajętym samochodem terenowym. Bez eskorty ale z pistoletem za pazuchą. Dolina jest strategicznie położona pod Kabulem i przez nią przechodzi jedna z głównych dróg zaopatrzeniowych. Swojego czasu wojska radzieckie z ciężkim sprzętem bojowym próbowały kilkakrotnie zdobyć ten „bastion”. Bezskutecznie, a dlaczego to pokazują fotografie. Z ekipą TVN byłem w czasie, kiedy wody rzeki były wyższe i niebezpiecznie się kłębiły. Dolina praktycznie osiągalna jest tylko z dwóch jej końców. Pozwalało to skutecznie się bronić. Dodatkową przeszkodą jest szerokość. No fotkach widzicie drogę, rzekę i zbocza górskie. Całość tworzy niesamowitą aurę. Miejscowość gdzie Masud mieszkał jest inną swym charakterem od innych, które widziałem w tym kraju. Jest bardziej uporządkowana, czysta i bardzo spokojna. Dom Masuda wraz z ogrodem też zobaczycie na fotkach. Sam grobowiec usytuowany jest na wzniesieniu. Gdy tam byłem był w trakcie budowy. Budowa szła wolno bo rząd nie jest specjalnie zainteresowany jej finansowaniem – jedyne fundusze pochodzą od armii amerykańskiej.

W drodze zatrzymywaliśmy się kilkukrotnie na plenery zdjęciowe – zaróno aby podziwiać widoki jak i również udokumentować drobne „kataklizmy” jak osunięte zbocze góry czy teć podmyte wysoką wodą domy mieszkalne.

Zapraszam do oglądania fotografii. Później przedstawię fotki z tego samego wypadu ale tym razem z ekipą służb specjalnych, które parają się tam wywiadem wojskowym. Dlatego też nie zobaczycie tam zbliżeń twarzy. Zresztą widoki powinny wystarczyć.

Pozdrawiam serdecznie z Chin.

Waldemar Porębny

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: Waldemar Porębny

Sporo czasu już minęło od moich wypocin o Chinach i wypadałoby wywiązać się z obietnicy, którą dałem wspominając o dalszych informacjach z tego kraju. Później napiszę małe „sprawozdanko” z wizyty w Pekinie i na Chińskim Murze ale zanim to jednak nastąpi chciałbym się z Wami podzielić kilkoma spostrzeżeniami „prosto z ulicy”. Obserwacje, których nie znajdziecie w żadnym przewodniku. No….. może gdzieś na jakimś blogu.
Otóż turysta przyjeżdżający do Chin indywidualnie, nie z wycieczką, natrafia na pewne ciekawostki, które mogą być nieco zadziwiające i, dla nas, często nie mieszczące się w głowie.
I tak:

1. Na pierwszy ogień idzie poruszanie się po ulicach. Turysto! Włączając się w ruch uliczny w Chinach zapomnij całkowicie o zasadach panujących u nas. W każdej chwili możesz być przejechany lub potrącony przez: rowerzystę, motorowerzystę, trójkołówkę, samochód osobowy, ciężarowy lub autobus. Pamiętaj, że TY jesteś na drodze intruzem. Nie ma najmniejszego znaczenia, że wchodzisz na pasy przy zielonym świetle. Po prostu ONI są panami ulicy. Gdy wchodzisz na przejście to natychmiast wita Cię istna kokofonia klaksonów. Imponujące jest to, że wielu motocyklistów montuje w swoich rumakach klaksony samochodowe, które na przejściu dla pieszych wprowadzają cię z zawał serca. Mając zielone światło na pasach musisz ustąpić wszystkim panom ulicy pierwszeństwa i wtedy może uda Ci się przejść na drugą stronę. Pamiętaj, że nawet to jest uwieńczone sporą dawką ryzyka.
2. Teraz mało smaczny temat: plucie. Tak, moi drodzy czytelnicy, nie mylicie się. Temat jest dość dziwny ale wymagający choćby zaznaczenia. Jeśli ktoś jest wrażliwy to może przeskoczyć sobie do tematu nr 3. Innych zapraszam do niesmacznej lektury. Otóż w Chinach plucie wygląda na jakiś narodowy sport. Plują wszyscy i wszędzie. I nie jest to takie sobie, delikatne plucie poprzez zęby ale czyste charkanie – prosto z płuc lub głębokiego gardła, które wydobywa się wszędzie dookoła: na ulicach, w autobusach (gdzie delikatnie spluwają np. Za siedzenie aby nie plunąć komuś na buty), restauracjach i biurach. Zawsze splunięcie poprzedzone jest kilkukrotnym, głośnym i głębokim zadzierzgnięciem substancji z głębi i potem eleganckim lobem pozbycie się niechcianej cieczy. Idąc po ulicy często mam pewne obawy, czy nie trafią we mnie ale jak do tej pory szczęście mnie nie omija. Władze chcą walczyć z tym „nałogiem” wywieszając plakaty z rysunkami jak kulturalny Chińczyk ma się zachowywać na ulicy ale efekt chyba jest dość mierny.
3. Piżamy. Niektórzy mówią pidżamy. Sprawa jest tutaj dość prosta – chińczycy mają zwyczaj chodzenia po ulicy w piżamach. Nie jest to teraz już takie masowe ale wciąż widoczne jako ciekawy folklor uliczny. Nie dziwmy się więc, że gdy w sklepie robimy zakupy, tuż obok nas będzie ktoś ubrany w gustowną piżamkę. Brylują w tym raczej starsi chińczycy ale pamiętam jak właśnie w sklepie, pewnego razu latem, zauważyłem przedstawicielkę płci pięknej wieku dużo mniejszego niż średni, w ładnej, jedwabnej piżamce, która nie wszystko kryła dokładnie pozostawiając sporo miejsca dla wyobraźni. To było latem a teraz zauważa się chińczyków wychodzących na szybkie zakupy w piżamach bardzo grubych, pikowanych i z pewnością bardzo ciepłych. Nie ma tu już miejsca na wyobrażnię.

To by było na razie na tyle. Jeśli Was to interesuje to napiszcie. Wtedy przerzucę się na kuchnie i kulinaria. Może coś jeszcze??

Pozdrawiam z Chin.

Waldemar Porębny

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: Cezary Woch

Popołudnie zastało nas u podnóża gór pociętego przepastnymi jarami. Słońce piekło niemiłosiernie. Było chyba ponad 35 st. C, ale suchy klimat ma to do siebie, że wysoka temperatura nie jest zbyt mocno uciążliwa. Z ręką na sercu mogę przyznać, że warunki biometeorologiczne zdecydowanie bardziej odpowiadały mi niż u nas w Polsce.
Podzieliłem się z Nickiem swoimi spostrzeżeniami podkreślając, że ma szczęście żyć i pracować w pięknym i egzotycznym kraju. Któryś z kolegów widząc moje zauroczenie otaczającą nas egzotyką zażartował mówiąc, że mógłbym tu zostać chociażby na rok. Nick bardzo poważnie odpowiedział: gdyby Cezary został tu na rok, już nie wróciłby do swojego kraju. Namibia wciąga, a my biali którzy tu żyjemy, jesteśmy jej niewolnikami i nie chcielibyśmy być w żadnym innym miejscu na świecie. Muszę przyznać, że miło było wysłuchać tej żarliwej deklaracji Nicka…
W pewnym momencie zauważyliśmy niewielkie stado czarnego gnu. Wykorzystując z Nickiem osłony terenowe głównie skały, zaczęliśmy podchodzić starego byka. Trzeba przyznać, że są to niezwykle oryginalne zwierzęta. Mniejsze od gnu niebieskiego o połowę są niezwykle ruchliwe, o diabolicznym usposobieniu i głowie uzbrojonej w wygięte do przodu potężne rogi. Cały czas w ruchu, w dzikich podskokach niczym żywe srebro przemierzają sawannę.
Był moment, że mogłem strzelać, ale nie wiedzieć dlaczego Nick zwlekał z akceptacją na strzał. Kiedy podjął decyzję, stado zrywało się do biegu. Strzeliłem szybko, haniebnie pudłując. Byk skwitował to dzikimi skokami i wierzganiem. Zrazu myślałem, że jest to reakcja na otrzymaną kulę, ale Nick szybko wyprowadził mnie z błędu. Zastanawiałem się jaka był przyczyna pudła.
Otóż polowaliśmy nie ze swoimi sztucerami. Każda broń jest inna. Ma inny skład, inny system zabezpieczenia, wreszcie inną lunetę. Przy szybkim strzelaniu decydują ułamki sekund. Chwila zawahania i niepewności skutkuje popełnieniem błędu. Przypuszczam, że jego powodem był inny niż ten do którego byłem przyzwyczajony, układ beleczek lunety.
W mojej broni występują dwie poziome i jedna pionowa, zakończona grotem. Luneta sztucera z którego strzelałem, miała cztery krótkie beleczki połączone przecinającymi się liniami. W pośpiechu, prawdopodobnie nie zważając na przecięcia cienkich linii złapałem cel na górną krawędź dolnej pionowej beleczki, co zaowocowało paskudnym zgórowaniem…  No cóż, mówi się trudno, szkoda bo więcej nie było okazji do spotkania z tym oryginalnym zwierzem.
Ruszyliśmy dalej, a ponieważ zbliżała się pora obiadowa, obraliśmy odpowiedni kierunek. Przemierzając pagórkowaty skalisty teren, pokryty skąpą roślinnością i rzadkimi rachitycznymi krzakami zauważyłem, że jeden z nich jest jakby „pełniejszy” i bardziej ciemny. Lornetka wyjaśniła wątpliwości. W cieniu pojedynczego krzaka odpoczywał samotny gnu. Pokazałem go Nickowi. Ten wydał polecenie powolnego podjazdu na tyle na ile się da. Sytuacja była niepewna, teren całkowicie odkryty i byk w każdej chwili mógł dać nogę.
Auto zatrzymało się na jakieś 180 metrów od zwierza, który stał z drugiej strony krzaka i ani myślał o ucieczce. Na samochodzie zapanowała cisza. Rysiek uruchomił kamerę filmując bez ruchu a ja trzymałem byka w lunecie. Pewny siebie gnu zaczął wydawać niesamowite, gniewne i straszące odgłosy podobne do przeciągłego uffff…  Ciarki przechodziły po plecach…
Minęło 6, 10, 15 minut i nic. Ręce mi cierpły a zmęczone oko zaczęło łzawić. Miałem już ochotę pociągnąć za spust, ale Nick stanowczo odradził.: kula rozbije się na twardych jak drut gałęziach krzaka. Po około 20 minutach oczekiwania byk wychylił się zza niego, stając na kulawy sztych. Była to niewygodna pozycja, ale za chwilę mogła nie być żadna… .
Powoli ściągnąłem spust. Huk wystrzału zlał się z wyraźnym klaśnięciem kuli. Gnu błyskawicznie skręcił o 180 st. i galopem ruszył do tyłu kryjąc się za grzbietem wzniesienia. Kiedy auto znalazło się na jego skraju zobaczyliśmy zataczającego się zwierza który za chwilę położył się do ostatniego odpoczynku. Podszedłem do niego z Nickiem, był stary o złoto medalowej głowie. Zrobiło mi się smutno, bo strzał ten kończył moją afrykańską przygodę.
Rysiek i Przemek strzelili już to co mieli strzelić i nieuchronnie zbliżał się czas powrotu. Nie będzie już radosnego budzenia się z nadzieją na kolejną egzotyczna przygodę. Pożegnamy przemiłych gospodarzy, pozostawimy za sobą dzikie urwiska i żerujące stada oryksów, bibali i gnu.
Będę tęsknić do tego pięknego kraju i chciałbym tu kiedyś powrócić, pooddychać zapachem sawanny i jeszcze raz spotkać czarnego gnu…

KONIEC

Cezary Woch

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: Cezary Woch

Po południu jedziemy w góry, może szczęście dopisze i spotkamy kudu. Długą, kilometrami ciągnącą się wyboista trasę, toyota pokonuje z najwyższym trudem, buksując łysymi oponami przy podjazdach pod kolejne wzniesienia. Jedziemy w kierunku zachodzącego słońca.
Obserwacja jest męcząca. Z satysfakcją spostrzegam, że zdarza mi się zauważyć żerującą lub odpoczywającą zwierzynę wcześniej od przewodnika i tropiciela. Jednak trzeba im oddać sprawiedliwość, że są absolutnymi profesjonalistami. Bezbłędnie rozpoznają poszczególne gatunki praktycznie na każdą odległość i potrafią określić ich płeć, kondycję i przydatność do ewentualnego odstrzału.
Doskonale znają zwierzynę, szlaki jej wędrówek i miejsca najbardziej prawdopodobnego z nią spotkania. Ku mojemu zaskoczeniu przed samochodem pojawia się stadko dzikich perliczek, dokładnie takich samych, jakie spotykamy na podwórkach naszych wiejskich gospodyń.
W odległości około kilometra widzę żerującą przepiękną antylopę szablorogą, nieosiągalną dla mnie ze względu na bardzo wysoką cenę odstrzału, przez drogę przebiega eland, jedna z największych antylop na świecie. Spostrzeżeniom tym towarzyszy nieustające pohukiwanie jakichś gołębi które stwarza niesamowity, charakterystyczny tylko dla Afryki, niepowtarzalny nastrój.
Miejscowi myśliwi i farmerzy dbają o dziką zwierzynę i bydło, chyba umownie zwane domowym z racji całorocznego przebywania na samodzielnym wypasie w buszu i zakładają sztuczne wodopoje będące gwarantem bytowania zwierząt. Całe przedsięwzięcie jest przemyślnie zorganizowane, ponieważ sztuczne zbiorniki na wodę napełniane są dzięki pracy pomp głębinowych zasilanych w energię elektryczną z baterii słonecznych.
W miarę potrzeb woda ta w sposób samoczynny /grawitacyjnie/, rozprowadzana jest nawet do dość odległych wodopojów. Ingerencja człowieka sprowadza się jedynie do okresowych kontroli. Są one niezbędne chociażby ze względu na dewastowanie urządzeń przez pawiany… ! Małpy te z sobie znaną zaciekłością i zaangażowaniem wskakują na palety baterii słonecznych i czy to w formie zabawy czy „chuligańskiego” wybryku, potrafią zdewastować je kompletnie!
Pawiany uważane są za groźne i niebezpieczne szkodniki również z innego powodu. Potrafią zrobić duże spustoszenie w młodej populacji kopytnych a są w tym mistrzami, ponieważ oprócz ostrych kłów i silnych szczęk, mają do dyspozycji niezwykle sprawną parę „rąk”, co czyni z nich prawdziwych profesjonalistów – morderców! Dlatego też myśliwi i farmerzy tępią je przy każdej nadarzającej się okazji.
Kończył się powoli kolejny dzień pełen wrażeń i emocji. Słońce utrudzone całodzienną wędrówką dotknęło właśnie wierzchołka górskiego pasma, kiedy wyjeżdżaliśmy zza skalnego załomu.
W złoto pomarańczowych promieniach słońca na niewielkiej półce skalnej, w odległości około 150 metrów, niczym wyrzeźbiony z brązu stał krętorogi kudu… Przez utrudzonych całym dniem myśliwych przebiegła znana im tylko, elektryczna iskra. Lornetki do oczu, a ja mam go już w lunecie. Nick ściszonym głosem mówi: jest stary i bardzo dobry!
Wiem co mam robić. Górami targnął grom wystrzału. Nieruchomy posąg ożył! Runął w dół skalistego zbocza, by po około 100 metrach położyć się po raz ostatni… Wszystko działo się jak w przyśpieszonym filmie. Dopiero teraz, kiedy leży już ten królewski zwierz, symbol Namibii, uświadamiam sobie, że oto zdobyłem kolejne piękne trofeum . Nick podkreśla, że kudu jest stary ma ponad 11 lat, a głowę jego zdobią wyjątkowo pięknie skręcone zwoje. Wszyscy się cieszą. Pierwszy kudu w naszej grupie, a jednak udało się! W zapadającym zmroku samoczynnie włącza się lampa błyskowa utrwalająca kolejny myśliwski epizod. Wracamy do domu. Rysiek cieszy się z ładnego gnu, ja ze strzelonego kudu, a czerń nocy rozświetlają miliardy gwiazd. Czy można chcieć czegoś więcej?
W domu czekał na nas Przemek ze strzelonym bardzo ładnym oryksem. Przy kolacji Cat zadowolony z naszych sukcesów widząc, że sprawujemy się nienagannie zdradził w zaufaniu, że jesteśmy drugą grupą Polaków polujących u niego. Rano przy śniadaniu zwróciłem uwagę na zestaw europejskich owoców: jabłka, gruszki, winogrona. Zagadnąłem gospodynię, że będąc w Afryce, chętnie zjadłbym jakieś miejscowe owoce, chociażby banany. Popełniłem chyba jakiś nietakt, ponieważ otrzymałem zaskakującą odpowiedź, że „u nas banany jedzą tylko stare Murzynki” i więcej nie wyrywałem się z żadnymi propozycjami…. . No cóż, co kraj to obyczaj…

Cezary Woch

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: Cezary Woch

Trzeciego dnia przerzuciliśmy się z buszu na równinach w tereny górzyste, około 1600 metrów nad poziomem morza. Po obiedzie pierwszy rekonesans. My z wynikiem zerowym a polujący z Catem Przemek, strzelił starego bibala i gnu.
Następny dzień obfitował w spotkania ze zwierzyną. Przemek strzelał do oryksa. Odległość duża oryks twardy, tropili go przy pomocy psów przez kilka kilometrów, ale daremnie. Znaleźli na trzeci dzień w odległości około ośmiu kilometrów od miejsca strzału, rozszarpanego przez sępy i szakale. Jeszcze raz potwierdziła się prawda o niezwykłej twardości afrykańskiej zwierzyny. Całe szczęście, że trofeum było całe.
Tymczasem wraz z Ryśkiem jedziemy terenowa toyotą w bardzo urozmaiconym terenie. W pewnym momencie nasz przewodnik Nick zauważa dwa bibale. Szybko schodzimy z auta i powoli zaczynamy je podchodzić. Bibale mają jednak z góry określoną marszrutę i niezależnie od naszych wysiłków systematycznie oddalają się od nas.
Nick uważnie obserwuje je przez lornetkę i mówi, że warto za nimi iść. Bibale zatrzymują się w górskiej dolinie. Przejście do nich na wprost nie jest możliwe ze względu na skalisty, odkryty teren. Zaczynamy powoli obchodzić je okrężną drogą. Droga ta, to dno górskiego wyschniętego potoku. Nick pierwszy, ja za nim. Jest mi łatwiej, ponieważ po jego przejściu wiem, który głaz jest stabilny a który hałasuje, poza tym jako drugi jestem mniej narażony na ukąszenie mamby, półtorametrowego jadowitego węża, którego jad zabija w ciągu kilkunastu minut…. .
Byliśmy właśnie świeżo po „lekcji poglądowej” widząc szczątki konia zabitego przez mambę i rozwleczonego przez sępy i szakale . Zaiste widok budzący grozę, wzmocnioną zdjęciami poglądowymi zaprezentowanymi przez gospodarza. A mamba podobno lubi wygrzewać się wśród skał…., brrrr…!
Nick idzie jednak pewnie i cicho, ja nie gorzej tuż za nim. Za każdym skalnym załomem zatrzymuje się na chwilę i uważnie rozgląda. Omijamy skalne występy zwisające nad korytem i czepiające się koszul cierniowe gałązki. Nagle Nick zatrzymuje się, staje na palcach i zagląda za wał skalny, za którym rozpościera się przytulna dolinka. Bezszelestnie cofa się a na jego twarzy widzę zakłopotanie. Pytam o co chodzi? Mówi, że bibale … śpią! Wśród tropionej dwójki jest mocna stara sztuka. Poczekajmy.
Chyłkiem podchodzę pod skalną grań ostrożnie spoglądając w dół. W odległości około 60 – 70 metrów w cieniu rachitycznych krzewów, niedbale odganiając dokuczające im owady, odpoczywają dwa bibale. Po kwadransie takiej sjesty wstają jak na komendę i kierują się za kolejny skalny załom.
Mocny bibal idzie pierwszy a Nick akceptująco kiwa głową. Składam się i z lekkim biciem serca łapię cel. Jak na tutejsze warunki są wyjątkowo blisko. Z braku jakiejkolwiek podpórki strzelam „z kolana”. Huk wystrzału przelewa się grzmotem po górskich zboczach.
Nick ze zdziwieniem obserwuje, że nie szykuję się do poprawki i zrywa z ramienia swój sztucer, aby w „razie czego” pomóc. Spokojnym gestem ręki pokazuję, że nie ma potrzeby pomimo, że zwierz jeszcze biegnie. Bibal siłą rozpędu wpada w ciernisty krzak, przelewa się przez niego i pada martwy. Powoli podchodzimy do niego. Nick nachyla się, gładzi śmiesznie wygięte karbowane rogi i bez cienia wahania mówi: stuprocentowe złoto.
Po raz drugi czuję się szczęśliwcem na Czarnym Lądzie. Drugi zwierz i drugi złoty medal. Nie o medale jednak chodzi. Wokół otaczają mnie porośnięte skąpą roślinnością skaliste góry, ja natomiast tu i teraz, jestem drobiną tej dzikiej i pierwotnej natury a przede mną myśliwym z dalekiego nieznanego kraju, leży egzotyczny, niczym przedpotopowy zwierz.
Zwierzęta zawsze były zabijane przez człowieka, tak było, jest i będzie. Sprawa odbierania im życia, jest nierozwiązywalnym problemem natury etycznej, moralnej a wreszcie filozoficznej. Nie ma tu dobrej odpowiedzi! W człowieku /nie w każdym…/, drzemie jednak duch polujących przodków i stąd to wszystko się chyba bierze… . O ile do zwierza podchodzi się z szacunkiem i respektem, wszystko jest ok.
Z rozmyślań wyrywa mnie przytłumiony głos silnika samochodu, który powoli wspina się po stromym wzgórzu. Kierowca wybiera najbardziej dogodny podjazd, wreszcie są. Wymieniamy uwagi, robimy pamiątkowe zdjęcia, ładujemy zwierza na samochód i zjeżdżamy w dół.
Przed nami rozległa dolina z niewielkim oczkiem wodnym. Po drodze mijamy grupkę żyraf z godnością obskubujących wierzchołki karłowatych drzew, dalej widzimy stado zebr, jeszcze dalej niewielką grupkę czarnego gnu. Wśród nich, nie wiadomo skąd, prawie dwukrotnie większy byk gnu niebieskiego.
Wzbudził zainteresowanie Nicka, który wraz z Ryśkiem zaczął go podchodzić. Czujne zwierzęta nerwowo przemieszczają się w różnych kierunkach. Nick jednak doskonale wykorzystując osłony terenowe, podprowadza myśliwego na dogodną odległość i rozkłada podpórkę. Huk wystrzału kończy jeszcze jeden z myśliwskich epizodów. Jedziemy dalej, kierując się w stronę domu.
W odległości kilkunastu metrów od samochodu przebiega para strusi a niedaleko oczka wodnego stoją najspokojniej w świecie, leniwie wachlując uszami trzy słonice. Jednak moje największe zdumienie budzi tajemniczy ptak, który raz po raz z głośnym łopotem wzbija się niemal pionowo w górę, by po osiągnięciu kulminacyjnego punktu złożyć skrzydła i jak kamień lecieć w kierunku ziemi. Wyobrażam sobie myśliwego, który w tym momencie daje strzał do tego ptaka – dziwaka i będąc pewnym celności trafienia ze zdumieniem zauważa, że ptaszysko tuż nad ziemią najzwyczajniej w świecie rozpościera skrzydła i całe i zdrowe ląduje w upatrzonym przez siebie miejscu.

Cezary Woch

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

źródło zdjęcia: Lucyna Woch

Pod koniec lipca 2009 roku wybrałam się na miesiąc do Stanów Zjednoczonych. Za sprawą moich córek Agnieszki i Aleksandry, które postanowiły na okrągłą rocznicę moich urodzin zrobić mi podróżniczy prezent. Zgodziłam się przez ciekawość, chciałam poczuć jak świat wyobrażony pomiesza się z tym, który zobaczę i jak moje oczekiwania wpłyną na jego odbiór.
Moim przewodnikiem była Agnieszka, która od roku przebywa w Kalifornii, w county Orange. Dokładnie zaplanowała mój pobyt, abym mogła zobaczyć największe atrakcje turystyczne nie tylko w samej Kalifornii, ale także w Nevadzie i Arizonie. Plan Agnieszki zrealizowałyśmy z nawiązką, dzięki Jej mistrzowskiej umiejętności prowadzenia samochodu w każdych warunkach oraz dobrej kondycji fizycznej.
Do Polski zabieram stąd wiele przeżyć i wspomnień, trochę filmów i zdjęć, a także drobnych prezentów, szczególnie dla męża, który podjął się opieki nad moim ukochanym psem Crosem.
Wspomnienie z podróży rozpocznę od najbardziej fascynującej wyprawy przez pustynię do Wielkiego Kanionu rzeki Kolorado, obecnie w Parku Grand Canyon, który znajduje się w Arizonie, na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych.
Mój wyobrażony świat o Dzikim Zachodzie ukształtowały westerny z dzieciństwa takie jak “Dyliżansem przez prerię” z Johnem Waynem w roli twardego i niezłomnego kowboja, czy filmy o dzielnym Apaczu Winnetou albo westernowy serial telewizyjny “Bonanza”, opowiadający o życiu farmera z Nevady Bena Cartwrighta i jego trzech synów. Bardzo byłam ciekawa czekających mnie przeżyć. A Agnieszka? Razem z Olą były tutaj kilka lat temu. Cieszyło ją, że może podzielić się ze mną otaczającą nas rzeczywistością i powtarzała “mamo nie wierzę, że tu ze mną jesteś”.
Do Wielkiego Kanionu wyruszyłyśmy samochodem wcześnie rano, trochę niewyspane, bo w Las Vegas w nocy się nie śpi. Zabrałyśmy ze sobą odpowiedni zapas wody. Czekało nas kilka godzin jazdy. Postanowiłyśmy spędzić trochę czasu na Zaporze Hoovera. Tama Hoovera to zapora wodna, położona na rzece Kolorado, na granicy stanów Arizona i Nevada. Przed zaporą zrobił się korek. Strażnicy sprawdzali samochody, czy wolne są od niebezpiecznych bagaży np. materiałów wybuchowych. Nas przepuścili z uśmiechem, bez sprawdzania bagażnika.
I już tutaj pierwsze niesamowite wrażenia. Wielki podziw dla potęgi umysłu ludzkiego w okiełzaniu ogromnych skał i ujarzmianiu rzeki Kolorado. Atrakcja także dla Agnieszki, bo trwała budowa Mostu Kolorado, którego nie było kilka lat wcześniej. Po godzinie opuściłyśmy tamę, kierując się drogą na Boulder City.
I tak znalazłyśmy się w stanie Arizona. W miarę pokonywania kolejnych mil zaczęła dominować roślinność pustynna z kaktusami wielkości drzew. Cały czas przybliżały się do nas ściany Wielkiego Kanionu. Fascynujące i nieznane mi obrazy.
W Arizonie znajdują się rezerwaty indiańskie. Pierwotną nadal obecną ludność tego obszaru stanowią m.in. Indianie z plemion Hopi na północy i Apaczów na południu. Obecnie najliczniejsi Indianie Arizony to Nawahowie. Na stokach Grand Kanion, bardzo daleko od drogi, widziałyśmy chyba wioski indiańskie. To miejsca niedostępne dla turystów, nie tylko z powodu braku drogi, trudności w pokonaniu kolczastej i niebezpiecznej pustyni oraz wysokiej temperatury. Indianom należy się spokój i szacunek. “Pierwsi Amerykanie” najlepiej czują i miłują swą niedostępną i niebezpieczną Ziemię. Uświadamiam sobie, że to piękno i cuda natury nie nasze. Są miejsca na ziemi, których nie wolno cywilizować.
Tymczasem zbliżało się południe. Termometr w samochodzie wskazywał 110 stopni Fahrenheita, czyli 43,3 Celsjusza. Nauczyłam się szybko przeliczać stopnie z jednej skali na drugą. Klimat suchy podzwrotnikowy i zwrotnikowy. Średnia temperatura powietrza latem przekracza 35°C, maksymalnie dochodzi do 55°C. Żywego ducha na drodze. Co jakiś czas mijamy białe krzyżyki na pustyni. Ktoś tu został na zawsze? Czuję się trochę nieswojo. Dobrze, że mamy zapas paliwa i wody do picia.
Wcześniej ustaliłyśmy, że nie będziemy nocować w Wielkim Kanionie i nie będziemy schodzić pieszo na jego dno. Jeden dzień to za mało na taką eskapadę. Przede wszystkim ze względu na nieznośny upał i obawę przed udarem cieplnym. Początek sierpnia to czas ekstremalnych temperatur w głębi Kanionu i na pustyni, gdzie temperatura w cieniu osiąga 48 stopni C. Tu jest naprawdę niebezpiecznie. O tej porze roku trudno spotkać na drogach Parku Grand Canyon turystów poruszających się swoimi samochodami. Raczej mijałyśmy autokary, wiozące zorganizowane grupy z Las Vegas.
Po kilku godzinach dotarłyśmy do celu, głównego punktu widokowego. Oto Wielki Kanion, największy przełom rzeki na świecie.
Fascynujące wrażenia! Zaskoczył mnie wielkością, przestrzenią i niedostępnością. Wprawił w zachwyt połączony z niepokojem. Jakże mały tutaj czuje się Człowiek, nawet z “pięknym umysłem”. To była za duża dawka wrażeń na jeden raz. Nie ogarniałam różnobarwności i odcieni wielu warstw skalnych, poukładanych w historii geologicznej Ziemi. Zatraciłam poczucie odległości i przestrzeni. Miałam wrażenie, że brakuje mi zmysłów do ogarnięcia tego co zobaczyłam. Czułam respekt i pokorę przed monumentalnością natury.
A gdzie sprawczyni tego cudu Ziemi? To niesłychane, aby rzeka szukając dla siebie ujścia potrafiła tak rzeźbić skały i przez miliony lat kształtować krajobraz. Koniecznie chciałyśmy podjechać blisko do rzeki Kolorado. W drodze powrotnej skręciłyśmy na zachód. Po kilku godzinach, pilnując mapy, serpentynami z ostrzeżeniami o spadających kamieniach dotarłyśmy do miejsca, gdzie rzeka rozlewa się. Tu chwila oddechu dla Agnieszki od kierownicy i radości, że rzeka tak blisko.
W towarzystwie zachodzącego słońca z prawej strony, a wschodzącego w pełni księżyca z lewej, wracałyśmy przez pustynię do Las Vegas. Tej nocy poszłyśmy spać, pomimo kuszących świateł i blasków reklam nocnego miasta.
Na zakończenie tego odcinka pragnę podkreślić, że żadne fotografie i filmy nie są w stanie oddać piękna i bezmiaru przestrzeni Wielkiego Kanionu, ani żadne słowa nie przekażą odczuć zachwytu i pokory, a także wymiaru grozy w trakcie obcowania z tym miejscem.

Lucyna Woch

[Przeglądaj za pomocą PicLens]